PGC 13696 (UGC 2838) – Galaktyka w tle Plejad. Test zasięgu i optyki

PGC 13696 (UGC 2838)

Podczas fotografowania gromady M45 (Plejady), większość uwagi skupia się na jasnych, błękitnych gwiazdach i otaczającej je mgławicy refleksyjnej. Jednak dla astrofotografa-inżyniera, prawdziwym wyzwaniem jest to, co leży w głębi. Tuż obok gwiazdy Electra znajduje się obiekt, który jest doskonałym testem sprawności zestawu optycznego i przejrzystości nieba – galaktyka spiralna PGC 13696, katalogowana również jako UGC 2838.

Dane techniczne i Rzeczywistość

Jasność tej galaktyki wynosi około 17 magnitudo (B). Jest to obiekt poza zasięgiem wizualnym większości amatorskich teleskopów (nawet 10-12 cali pod przeciętnym niebem).

• Typ: Galaktyka spiralna (Sc)

• Odległość: ~315-330 milionów lat świetlnych (z redshiftu z ~ 0.022)

• Rozmiar pozorny: ok. 1.0′ x 0.2′

Perspektywa Kosmiczna

Patrząc na to zdjęcie, widzisz drastyczny kontrast czasu i przestrzeni.

1. Pierwszy plan (Electra i pył): Światło z gwiazd Plejad podróżowało do nas „zaledwie” 440 lat. Same gwiazdy są młode, uformowały się ok. 100 milionów lat temu – w czasach, gdy na Ziemi królowały dinozaury (Kreda).

2. Tło (PGC 13696): Światło z tej niepozornej „mgiełki” wyruszyło w naszą stronę ponad 300 milionów lat temu. To okres Karbonu na Ziemi – zanim pojawiły się pierwsze dinozaury, gdy nasza planeta była pokryta gigantycznymi paprociami i lasami, które dziś kopiemy jako węgiel.

Fotony z tej galaktyki przebyły drogę blisko milion razy dłuższą niż fotony z Plejad, by trafić w ten sam piksel sensora mojej kamery.

Na wykadrowanym zdjęciu, wyraźnie widać wydłużony kształt dysku galaktycznego oraz majaczącą strukturę ramion spiralnych. Zarejestrowanie tego obiektu w pobliżu tak jasnej gwiazdy jak Electra (3.7 mag) jest wyzwaniem ze względu na olśnienie i konieczność zachowania wysokiej dynamiki tonalnej zdjęcia. Wymaga to precyzyjnej kalibracji klatkami Flat, aby wyciągnąć słaby sygnał z tła nieba (szumu).

   Światło z niej pochodzące podróżuje do nas przez około 315-330 milionów lat świetlnych. Nie wyobrażalna odległość. Ciekawe jak ta galaktyka wygląda dziś? Czy na jej drodze znajdowała się inna, mniejsza galaktyka, której nie dostrzegamy, z którą być może zderzyła się? A może zasłonił ją międzygwiezdny, gęsty pył lub inny obiekt i pewnego dnia stracimy ją z widoku na nieokreślony czas? Nawet jeżeli tak się stało, to światło będące świadkiem tego zdarzenia dotrze do nas z tą informacją z ogromnym opóźnieniem. Jest to fascynujące ale i trochę przytłaczające. Za każdym razem, gdy patrzę na tak odległe obiekty, zdaję sobie sprawę, czym że jest przeciętna długość życia człowieka w skali kosmicznego czasu. Cząstką …, jakże małą.