Poradnik – PekDar – Inżynieria Astrofotografii

Kontroler SynScan GOTO – problem z przyciskami

PekDar — Sun, 13 Jul 2025 09:59:51 +0000

Pomimo, że artykuł ten ma już wiele lat świetlnych, wciąż wnosi wartość merytoryczną oraz wsparcie w aspektach technicznych dla użytkowników montaży SkyWatcher NEQ6Pro. Odświeżona treść oraz dostosowana zawartość do aktualnego silnika strony aby całość prezentowała się jak najlepiej. Podczas użytkowania kontrolera, w pewnym momencie zauważyłem problemy z kontrolerem SynScan GOTO v4, przycisk ESC nie zawsze działa. Żyłem z tym jednak po pewnym czasie, lewy przycisk Ra również zaczął szwankować i nie zawsze łączył. W głowie zapaliła mi się czerwona lampka – coś trzeba z tym zrobić. Warto zauważyć, że problemy wystąpiły tuż po zakończeniu okresu gwarancji… przypadek ? Dostępnych opcji nie było wiele, raptem dwie, albo wysyłam kontroler do serwisu i zapłacę nie małe pieniądze za naprawę, albo zrobię coś z tym sam. Moja natura majstrowania wzięła górę (jak zawsze) – Naprawa przycisków SynScan GOTO v4 – zabrałem się do samodzielnego rozwiązania problemu. Założyłem, że do środka musiał dostać się jakiś brud lub substancja, która z czasem zrobiła się lepka i chwyta przycisk. Nie przypominam sobie abym zalał kontroler jakimś płynem, ale nie mogę też wykluczyć sytuacji, w której padający deszcz lub wysoka wilgotność (mgły) przeniknęła do wnętrza kontrolera. Moje ostatnie, nie najlepsze doświadczenia z elektroniką, szczególnie produkowaną w chinach, podpowiadały mi co mogę w środku zastać, więc przygotowałem do pracy kilka rzeczy. Kontakt w spreju – całkiem fajny środek do czyszczenia i odtłuszczania elektroniki ale i urządzeń optycznych włącznie z usuwaniem zanieczyszczeń ze szkła, bez naruszenia powłok optycznych. Patyczki do uszu obowiązkowe. Plastik 70 w spreju – przy moich zabiegach z elektroniką, zazwyczaj sięgam po plastik w spreju (bezbarwny lakier). Tworzy cienką, przeźroczystą i przede wszystkim szczelną powłokę. Świetnie zabezpiecza miejsca lutowania przed utlenianiem się składników cyny i tworzeniem -zimnego lutu- spoin, które przestają przewodzić prąd w stosunkowo krótkim czasie, tuż po wykonanych działaniach serwisowych. Niezbędny będzie jakiś mały tzw. artystyczny pędzel, aby dokładnie, precyzyjnie i równomiernie rozprowadzić plastik na powierzchniach poddanych naprawie. Przystępujemy do działań. Rozkręcamy kontroler, trzymają go 4 śrubki krzyżakowe. Nie ma zaczepów więc powoli i delikatnie ale bez nadmiernej siły, ściągamy obudowę. Z lewej strony ostrożnie odłączamy białą taśmę (sygnałowa) z białą wtyczką oraz wtyczkę z kolorowymi przewodami (zasilanie). Chwytamy z lewej strony za płytkę PCB i powoli, delikatnie przewracamy ją na prawą stronę. W miejscu lutowania białej taśmy widać zanieczyszczenia. Poniżej widać brudne pady przycisku ESC. Teraz wiem, skąd ten problem z nierównym działaniem, raz łączył raz nie – irytujące. Na zdjęciu tego tak nie widać, ale pady przycisków kierunku też nie grzeszyły czystością. Fajnie było to widać pod światło. Przeciwległy koniec kontrolera, również był brudny. Miejsca lutowania odłączonych wtyczek. Na padach przycisków też brudne. No ręce opadają. Nie ma wyjścia, trzeba będzie czyścić całe PCB. Jak czyścić aby nie popsuć? Do zdjętego korka z kontaktu, psiknij trochę substancji i maczaj w niej patyczek z nawiniętą watą (patyczki do uszu). Lekko przecieraj brudne miejsca. Powtarzaj czynność do momentu, usunięcia całego brudu. Gdy już oczyścisz wszystkie miejsca, trzeba zabezpieczyć miejsca lutowania. Do tego celu posłuży Plastik 70 i pędzel. Procedura jest bardzo podobna do czyszczenia. Psiknij trochę substancji do zdjętego korka. Za pomocą pędzla nanieś plastik na miejsca lutowania. Odczekaj 10 min. do wyschnięcia naniesionego plastiku. Widok kontrolera po oczyszczeniu miejsc lutowania elektroniki, padów i naniesieniu ochronnej powłoki plastiku na miejsca lutowania: Myślę, że wyszło całkiem przyzwoicie. W mojej ocenie to już wszystko. Wystarczy poskręcać kontroler i przetestować jego działanie. Problemy które występowały wcześniej, znikły.

Astro Pixel Processor – Podstawy (Poradnik krok po kroku)

PekDar — Thu, 03 Dec 2020 17:22:33 +0000

Nadrzędnym celem niniejszego opisu – Astro Pixel Processor poradnik – jest w jak najkrótszym czasie, z minimalnym bagażem potrzebnej wiedzy, przekazać Tobie umiejętność szybkiego wywoływania zdjęć, za pomocą programu APP . Astro Pixel Processor (APP) to jedno z najpopularniejszych narzędzi do stackowania i obróbki zdjęć astronomicznych. W tym poradniku pokażę Ci podstawowy workflow – od konfiguracji po finalny stack – tak, abyś mógł szybko zacząć pracę z materiałem. Dzielę się z Tobą tym co wiem, samodzielnie zebrałem doświadczenie użytkując program APP. Pamiętaj, że każde zdjęcie, zebrany materiał jest inny i poniższe przykłady, nie koniecznie sprawdzą się na Twoim zebranym materiale zdjęciowym. Zawsze należy poszukiwać optymalnych ustawień i rozwiązań dla każdego materiału zdjęciowego. Miej na uwadze, że ja nie jestem Twórcą programu APP (Astro Pixel Processor) a jedynie jego użytkownikiem, jak Ty. Tym bardziej nie znam odpowiedzi na każde nurtujące cię pytanie. Nie jestem też żadnym przedstawicielem Twórcy programu APP, ani jego wydawcy. APP oferuje bardziej elastyczne algorytmy stackowania niż DSS, obsługuje mozaiki, korekcję gradientów i integrację wielu sesji. To świetny kompromis między prostotą a funkcjonalnością. Dlaczego warto używać APP? APP wyróżnia się na tle innych programów (np. DSS, PixInsight) dzięki: Elastycznym algorytmom stackowania (m.in. integracja wielu sesji). Obsłudze mozaik i korekcji gradientów. Intuicyjnemu interfejsowi i automatycznej kalibracji. To świetny kompromis między prostotą a funkcjonalnością – idealny dla astrofotografów, którzy chcą czegoś więcej niż DSS, ale bez krzywej uczenia PixInsight. Konfiguracja wstępna APP Kliknij w przycisk CFG Z listy rozwijalnej ustaw wielkość pamięci RAM, którą chcesz przeznaczyć do użytku dla APP. Zasada jest prosta, więcej = lepiej. Ustaw RAM w zakładce CFG (np. 75% dostępnej pamięci). Po ustawieniu żądanej ilości pamięci, kliknij w OK i na tym koniec konfiguracji. Wywołanie zdjęcia – CMOS color camera Materiał zdjęciowy to pliki Light z kolorowej kamery CMOS. Będziemy wywoływać zdjęcie z pojedynczej sesji, stąd poniższe ustawienia poszczególnych zakładek są w podanej konfiguracji. Uruchom program APP (moja wersja to 1.081). Tuż po uruchomieniu pojawi się okno, w którym należy podać ścieżkę dostępu do katalogu roboczego. Najlepiej ten sam katalog, który zawiera materiał zdjęciowy do wywołania (stack-owanie). APP – wybór ścieżki katalogu roboczego Z lewej strony okna programu, pod zakładkami, odznacz dwie opcje: Multi-Channel/Filter processing Multi-Session processing W polu tekstowym Enter DeepSky object name: wpisz nazwę fotografowanego obiektu. APP – zakładka 1) LOAD 0) RAW/FITS UWAGA! jeżeli Twój materiał zdjęciowy został wykonany za pomocą aparatu fotograficznego, ustaw: pattern na supported. wyłącz force Bayer/X-Trans CFA Kliknij w zakładkę 0) RAW/FITS. Bardzo ważne, jest znać typ sensora kamery, na której wykonano zdjęcia. W przypadku ATIK Horizon jest to GRBG i taki należy ustawić dla pattern z listy dostępnych typów. Włączamy opcję force Bayer/X-Trans CFA, pozostałe opcje nie zmieniamy. APP – zakładka 0) RAW/FITS 1) LOAD Wracamy na zakładkę 1) LOAD i klikamy w przycisk Light aby załadować pliki zdjęć Light. Zwróć uwagę na licznik ze stanem 0 znajdujący się z prawej strony za przyciskami. APP – zakładka 1) LOAD W oknie wyboru plików, zaznaczamy pliki, które chcemy wywołać i klikamy w przycisk Open. APP – wybór listy plików Lights Po załadowaniu wybranych plików, stan licznika dla Light zmieni się z 0 na ilość plików, które wskazaliśmy do załadowania. Na moim przykładzie jest to 89 plików. APP – Licznik plików Ligts Na samym dole okna programu, znajduje się podgląd listy załadowanych plików. Warto zapoznać się z opisem każdej kolumny – pomocne i potrzebne informacje. APP – Lista klatek Teraz należy powtórzyć czynność ładowania plików dla typów: Flat, Dark, DarkFlat i Bias. Można pominąć wszystkie klatki kalibracyjne lub brakujący rodzaj, wtedy należy liczyć się z gorszą jakością wywołanego zdjęcia. APP – Przyciski typów klatek Jeżeli posiadasz już wcześniej wygenerowane pliki MasterFlat, MasterDark, MasterDarkFlat, MasterBias i BadPixelMap, dla grup plików Flat, Dark, DarkFlat i Bias, z których chcesz skorzystać, możesz je teraz załadować i pominąć proces ponownego generowania plików Master… to spora oszczędność czasu w całym procesie wywoływania zdjęcia. UWAGA! Pamiętaj, że pliki Master wygenerowane z danej grupy, przynależą do sesji zdjęciowej plików Lights. Wyjątkiem tej reguły są pliki BadPixelMap i MasterBias. APP – Przyciski klatek kalibracyjnych 2) CALIBRATE Mnóstwo dostępnych opcji, może trochę przytłoczyć. Skupiamy się wyłącznie na kilku konkretnych dla mojego przykładu. Myślę, że poniższy opis znajdzie zastosowanie w większości przypadków zebranego materiału zdjęciowego. Większość opcji ma ustaloną wartość domyślną, której nie będziemy zmieniać poza kilkoma. Włącz opcje: scale MasterDarkFlat scale MasterDark APP – Opcje kalibracji klatek Teraz czas wygenerować pliki kalibracyjne Masters. Kliknij w przycisk create Masters & assign to Lights. UWAGA! – Jeżeli zostały załadowane już gotowe pliki kalibracyjne Master, kliknij w przycisk (re-)assign Masters to Lights, spowoduje to przypisanie plików Lights do plików kalibracyjnych. APP – Opcje kalibracji klatek Po wywołaniu zdjęć Masters, można obejrzeć jak one wyglądają. To bardzo ważne. Od jakości przygotowania plików Masters zależy jakość wywołania końcowego zdjęcia. Na liście podglądu plików (u dołu okna programu), zobaczysz utworzone pliki Masters. APP – Listka klatek Aby obejrzeć wspomniane pliki, wystarczy kliknąć 2x LPM w ich nazwę aby załadować je do podglądu. Poniżej próbka, jak wyglądają moje pliki Masters. Ogólnie nie są złe i nadają się jako pliki kalibracyjne dla plików Lights. BadPixelMap – powiększenie 80% Master BadPixelMap Master Flat MasterDark – powiększenie 80% Master Dark Master Dark Flat Master Bias 3) ANALYZE STARS Nie zmieniamy domyślnej wartości. APP – Opcje Star Detection 4) REGISTER Większość domyślnych opcji, jest ustawionych poprawnie i nie będziemy ich zmieniać. Przechodzimy do następnej zakładki. APP – Opcje zakładki 4) Register 5) NORMALIZE Skonfiguruj poszczególne opcje według poniższego opisu. Możliwe, że niektóre opcje są już domyślnie ustawione, jak poniżej zdefiniowano. Mode: advanced method: multiply-scale scale: BWMV wyłącz neutralize background scale: 1.0 interpolation method: lanczos-3 włącz no under/overshoot włącz apply registration to frames APP – Opcje zakładki 5) Normalize 6) INTEGRATE Zakładka ta, ma kilka ważnych opcji do ustawienia. Tuż pod napisem lights to stack 100% znajduje się suwak. Ustawiamy go na poziomie około 80%, jeżeli mamy odpowiednio dużo plików Lights. Jeżeli dysponujesz tylko kilkoma plikami Lights to nie ruszaj suwaka! To moje zdanie. APP – Opcje zakładki 6) Integrate włącz no under/overshoot kernel: topHatKernel droplet

AutoStakkert! w środowisku Linux: instalacja przez Wine i PlayOnLinux

PekDar — Fri, 08 May 2020 19:02:58 +0000

AutoStakkert Linux instalacja

Windows nie jest konieczny Wielu astrofotografów utrzymuje partycję z systemem Windows wyłącznie dla jednego programu: AutoStakkert!. Jest to nieuzasadnione marnotrawstwo zasobów. Silnik stackujący tego programu działa doskonale w środowisku Linux, często oferując lepsze zarządzanie pamięcią RAM niż natywny system Microsoftu, dzięki lekkości jądra Linux.

Zasada działania: Wine to nie Emulator

Kluczem do sukcesu jest Wine (akronim: Wine Is Not an Emulator). To warstwa kompatybilności, która w locie tłumaczy wywołania API systemu Windows na instrukcje zrozumiałe dla POSIX (Linuxa). Dzięki temu aplikacja działa z niemal natywną wydajnością, bez narzutu emulacji całego systemu operacyjnego. Narzędzie PlayOnLinux (POL), opisane w tym poradniku, służy do łatwego zarządzania tzw. „prefiksami” Wine – czyli izolowanymi kontenerami z konfiguracją.

Dlaczego to działa?

AutoStakkert! jest aplikacją typu portable – brak klasycznego instalatora MSI.
Wine obsługuje większość wywołań API wymaganych przez AS!3/AS!4.
Linuxowe systemy plików (ext4, btrfs) radzą sobie lepiej z dużymi plikami SER/AVI niż NTFS.

Skrócona instrukcja Wdrożenia (Metoda Uniwersalna)

Ponieważ AutoStakkert! nie posiada klasycznego instalatora (jest to aplikacja typu „portable”), proces w PlayOnLinux wygląda inaczej niż zwykle:

Pobranie: Ściągnij najnowszą stabilną wersję (AS!3 lub AS!4) jako archiwum ZIP.
Konfiguracja POL: Wybierz „Zainstaluj program”, a następnie „Zainstaluj program spoza listy”.
Tworzenie dysku wirtualnego: Wybierz opcję „Utwórz nowy wirtualny dysk” (najlepiej w architekturze 64-bit, aby obsłużyć duże pliki wideo SER/AVI).
Brak Instalatora: Gdy POL zapyta o plik instalacyjny, wskaż plik .exe AutoStakkerta. Program nie zainstaluje się w systemie, ale zostanie skopiowany do struktury katalogów Wine.
Skrót: Na koniec utwórz skrót bezpośrednio do pliku AutoStakkert.exe.

Wydajność i Pamięć

Przy pracy z dużymi plikami z kamer planetarnych (często rzędu 50-100 GB), Linuxowy system plików (ext4 lub btrfs) radzi sobie znacznie lepiej z operacjami wejścia/wyjścia (I/O) niż NTFS. Stackowanie przebiega płynnie, pod warunkiem, że w konfiguracji Wine przydzielono odpowiednią ilość pamięci wideo.

Ostrzeżenia

Używaj Wine ≥ 6.x – starsze wersje mogą powodować błędy.
Sprawdź polaryzację skrótów – nie kopiuj plików do katalogów systemowych.
Testuj na małym pliku SER przed dużymi sesjami.

CZytaj dalej